سبک های معماری

انواع سبک‌های معماری

حال به بررسی انواع سبک های معماری به طور کامل می‌پردازیم و نکات کاملی راجع به نوع دکوراسیون و طراحی داخلی آن‌ها ارائه خواهیم داد:

1. سبک کلاسیک (مادر تمامی سبک‌ها)

سبک کلاسیک معماری، که ریشه در فرهنگ و تمدن یونان و روم باستان دارد، به خاطر استفاده از تناسبات دقیق، تقارن و نظم شناخته می‌شود. این سبک معمولاً با عناصر برجسته‌ای مانند ستون‌ها (به‌ویژه ستون‌های دوریک، ایونیک و کورینتی)، طاق‌ها و سقف‌های گنبدی مشخص می‌شود. طراحی فضاها به گونه‌ای است که احساس آرامش و تعادل را القا می‌کند و جزئیات تزیینی، مانند نقش‌برجسته‌ها و مجسمه‌ها، به غنای بصری آن می‌افزاید. رنگ‌های ملایم و مصالح با کیفیت، همچون سنگ مرمر و گرانیت، از دیگر ویژگی‌های بارز این سبک هستند که به ایجاد جلوه‌ای ماندگار و باشکوه کمک می‌کند. اکثر سبک هایی که بعد از رنسانس در اروپا به وجود آمدند می توانند جزء معماری کلاسیک محسوب شوند.

این سبک به عنوان مادر همه سبک های معماری شناخته می شود. تناسبات زیبا و ظاهر باشکوهی که در این سبک به کار می رود، زمینه را برای ایده ها و تحولاتی نو پدید می آورد. عبادتگاه های اصلی و سایر مکان های مهم شهری در تمدن یونان و روم به سبک کلاسیک ساخته شده اند. آثار و نشانه های این سبک هنوز هم باقی مانده است.

مشخصه های سبک کلاسیک:

ویژگی‌های این سبک عبارتند از ساختمان‌های بزرگ، وسیع و باشکوه، سرستون‌های بلند و تراشیده، سنگ‌های قیمتی، چوب‌های کار شده و جلا خورده، درب ورودی بزرگ و با عظمت از ترکیب چوب و شیشه، طرح‌های خمیده یا گرد در ساختمان‌ها یا به طور کلی گرد بودن بنا، ستون‌هایی که به صورت دستی کنده‌کاری شده‌اند و کنگره‌دار هستند و در بسیاری از موارد متعلقات زینتی خاصی به آن‌ها اِلحاق شده‌اند. سبک کلاسیک یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین سبک‌های معماری در تاریخ است. این سبک به ویژه در دوره‌های رنسانس و نئوکلاسیک مورد توجه قرار گرفت. مشخصه‌های اصلی سبک کلاسیک عبارتند از:

1. تعادل و تقارن: طراحی ساختمان‌ها معمولاً متقارن و متوازن است، به طوری که هر دو طرف بنا به یکدیگر شبیه هستند.
2. ستون‌ها: استفاده از ستون‌های کلاسیک (دوریک، ایونیک و کورینتی) که نه تنها به عنوان عناصر ساختاری عمل می‌کنند بلکه به زیبایی بنا نیز افزوده و نمای آن را تقویت می‌کنند.
3. فرم‌های هندسی: استفاده از اشکال هندسی ساده و واضح مانند مستطیل‌ها، مربع‌ها و دایره‌ها که به طراحی کلی بنا نظم و هماهنگی می‌بخشند.
4. تزئینات محدود: در مقایسه با سبک‌های دیگر، تزئینات در سبک کلاسیک معمولاً محدود و متناسب با اصول طراحی است. این تزئینات شامل جزئیات ساده و شکیل است.
5. سقف‌های بلند: سقف‌های بلند و فضاسازی‌های وسیع که حس بزرگی و عظمت را منتقل می‌کند.
6. استفاده از مواد با کیفیت: مصالحی مانند سنگ مرمر، گرانیت و آجر با کیفیت بالا به کار می‌روند تا دوام و زیبایی بنا را تضمین کنند.
7. نقوش و مجسمه‌ها: استفاده از نقوش برجسته و مجسمه‌های انسانی و الهی که به تزیین نمای ساختمان‌ها کمک می‌کند.
8. رنگ‌های ملایم: رنگ‌های ملایم و طبیعی که احساس آرامش و تعادل را القا می‌کند.
9. فضاهای عمومی: طراحی فضاهای عمومی بزرگ مانند میدان‌ها و سالن‌ها که برای تجمعات اجتماعی و فرهنگی مناسب است.
10. توجه به نور: نورپردازی طبیعی و مصنوعی به گونه‌ای که فضاها روشن و دلپذیر باشند.

این ویژگی‌ها باعث شده‌اند که سبک کلاسیک به عنوان نمادی از زیبایی، تعادل و نظم شناخته شود و تأثیر عمیقی بر معماری غربی داشته باشد.

بناهای معروف سبک کلاسیک:

از نمونه های سبک کلاسیک می توانیم آمفی تئاتر کلوسئوم، معبد پانتئون در رم و آکروپولیس در آتن را نام ببریم.

2. معماری روم شرقی یا بیزانس ( جزییات تجملی و گنبدهای فراوان )

این سبک در محدوده امپراتوری روم شرقی به کار رفته است. بناهای این سبک از تنوع و تعدد فراوانی برخوردارند و ساختمان ها بر اساس امکانات محلی دارای مصالح متفاوتی هستند. به عنوان مثال بناها در شمال غربی ایتالیا از آجر و در شهرهای ساحلی بر روی زمین های صخره ای مانند سوریه، فلسطین و ترکیه از سنگ ساخته شده اند. معماری روم شرقی یا بیزانس از موزاییک‌های برّاق و گنبدهای فراوان بهره می برد. قصرهای سلطنتی با جزئیات تجملاتی و خیره کننده و سقف های گنبدی فراوان این تصور را ایجاد می کرد که حاکمی که در این قصر زندگی می کند بسیار قدرتمند و ثروتمند است. مساجد و کلیساهای زیادی به این سبک ساخته شده اند.

مشخصه های سبک روم شرقی:

گنبدهای زیاد و جزئیات تجملاتی از ویژگی‌های این سبک می باشند. سبک روم شرقی یا بیزانسی، مشخصه‌های منحصر به فردی دارد که آن را از دیگر سبک‌های معماری متمایز می‌کند. برخی از این مشخصه‌ها عبارتند از:

1. گنبدها: استفاده گسترده از گنبدهای بزرگ و نیم‌دایره‌ای، که معمولاً بر روی فضاهای وسیع قرار می‌گیرند. این گنبدها نه تنها به زیبایی ساختمان کمک می‌کنند، بلکه نماد آسمان و الهیت نیز هستند.
2. طاق‌ها و قوس‌ها: استفاده از طاق‌های نیم‌دایره‌ای و قوس‌های متنوع که در طراحی داخلی و خارجی بناها به کار می‌روند.
3. تزئینات داخلی: دیوارها و سقف‌ها معمولاً با موزاییک‌های رنگارنگ، نقاشی‌های دیواری و تزئینات طلاکاری شده پوشیده شده‌اند که به غنای بصری فضا افزوده و حس معنوی را تقویت می‌کند.
4. نورپردازی: استفاده از پنجره‌های بزرگ و بازشوهای نورانی به منظور ورود نور طبیعی به داخل بنا، که فضایی روشن و روحانی ایجاد می‌کند.
5. طرح‌های هندسی: طراحی‌های هندسی پیچیده و الگوهای تکراری که در موزاییک‌ها و تزئینات دیده می‌شود.
6. فضاهای متنوع: طراحی فضاهایی مانند حیاط‌های داخلی، صحن‌ها و سالن‌های بزرگ که امکان برگزاری مراسم مذهبی و اجتماعی را فراهم می‌کند.
7. استفاده از مصالح محلی: در ساخت بناها معمولاً از مصالح موجود در منطقه، مانند آجر، سنگ و مرمر استفاده می‌شود.
8. سمبل‌گرایی: عناصر معماری به طور معمول دارای معانی سمبلیک هستند و با اعتقادات مذهبی و فرهنگی جامعه بیزانسی ارتباط دارند.

این ویژگی‌ها باعث شده‌اند که سبک روم شرقی به عنوان یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین سبک‌های معماری تاریخ شناخته شود.

 بناهای معروف سبک روم شرقی:

مسجد اباصوفیه در استانبول، کلیسای جامع سنت مارکو در ونیز و کلیسای سکره کر در پاریس از بناهای معروفی هستند که به سبک روم شرقی ساخته شده اند.  

3. معماری رمانسک (بدنه گرد و ستون‌های ضخیم)

این سبک در سطح اروپا از زمان امپراتوری رومان انتشار یافت. سبک معماری رمانسک یا رومی وار یکی از سبک های قرون وسطی مربوط به دهه یازدهم و دوازدهم می باشد که مرکز آن ایتالیا بود. در انگستان به صورت سنتی تر معماری نورمان نامیده می شد. در طراحی بنا از معماری روم و بیزانس تأثیر گرفته بود و در تزیینات داخلی از نگاره های ایرانی و بین النهرین تأثیری زیادی پذیرفته بود.

در این نوع معماری یک جفت برج عظیم چهارگوش وجود دارد. سازه ها بسیار بزرگ و سنگین و در عین حال ساده بودند. این بناها دارای دیوارها و بدنه ضخیم و سنگین، پایه‌های محکم، طاق های گرد، برج های بزرگ، دالان‌های تزئین شده و پنجره‌ها بسیار محدود و کوچک می باشند. تزئینات داخلی فراتر از فرم های لوزی شکل و زیگزاگ نمی رفتند.

 مشخصه های سبک رمانسک:

ستون های ضخیم و بدنه گرد از خصوصیات سبک رمانسک می‌باشد.

سبک معماری رمانسک (Romanesque) که از قرن 10 تا 12 میلادی در اروپا رواج داشت، به عنوان یکی از دوره‌های مهم معماری قرون وسطی شناخته می‌شود. این سبک به دلیل ویژگی‌های خاص خود، تفاوت‌های زیادی با سبک‌های قبل و بعد از خود دارد. در زیر به برخی از مشخصه‌های بارز معماری رمانسک اشاره می‌شود:

1. قوس‌های نیم‌دایره‌ای: استفاده از قوس‌های نیم‌دایره‌ای در دروازه‌ها، پنجره‌ها و طاق‌ها که یکی از ویژگی‌های اصلی این سبک است.
2. دیوارهای ضخیم: دیوارهای سنگی و ضخیم که به ساختمان‌ها استحکام می‌بخشند و معمولاً بدون تزئینات زیاد هستند.
3. پنجره‌های کوچک: پنجره‌های کوچک و باریک که به دلیل ضخامت دیوارها و برای حفظ امنیت و حرارت، طراحی شده‌اند.
4. گنبدهای سنگی: استفاده از گنبدهای سنگی بر روی فضاهای داخلی، به ویژه در کلیساها و ساختمان‌های عمومی.
5. تزئینات ساده: تزئینات معمولاً ساده و محدود به نوارهای افقی و عمودی یا نقوش هندسی هستند. مجسمه‌ها و نقوش معمولاً در بالای دروازه‌ها یا بر روی سرستون‌ها قرار دارند.
6. ساختمان‌های بزرگ و محکم: طراحی ساختمان‌ها به گونه‌ای است که احساس قدرت و استحکام را منتقل کند. کلیساها و قلعه‌ها نمونه‌های بارز این ویژگی هستند.
7. توجه به نور: با وجود پنجره‌های کوچک، تلاش برای ورود نور طبیعی به داخل ساختمان‌ها وجود دارد، اما معمولاً نور در مقایسه با سبک‌های بعدی محدودتر است.
8. استفاده از مواد محلی: مصالح مورد استفاده معمولاً از منابع محلی تأمین می‌شوند، مانند سنگ، آجر و چوب.
9. طرح‌های صلیبی شکل: بسیاری از کلیساهای رمانسک دارای طرح صلیبی هستند که نماد مسیحیت و الهیات را منتقل می‌کند.
10. عناصر نظامی: در برخی از ساختمان‌ها، به ویژه قلعه‌ها، عناصر نظامی مانند برج‌ها و خندق‌ها مشاهده می‌شود که نشان‌دهنده نیاز به دفاع و امنیت است.

این ویژگی‌ها باعث شده‌اند که معماری رمانسک به عنوان یک دوره مهم در تاریخ معماری اروپا شناخته شود و تأثیرات آن بر سبک‌های بعدی همچنان محسوس باشد.

 بناهای معروف سبک رمانسک:

برج پیزا، اکثر بناهای شهر سن جیمینیانو در ایتالیا و کلیسای جامع دورام در انگلستان نمونه هایی از سبک معماری رمانسک می باشند.

4. معماری گوتیک (قوس‌های فراوان و ستون‌های باریک و تیز)

این یک سبک مذهبی  و در خدمت کلیساها بوده است. این سبک دستاورد اروپایی ها بود. این سبک در قرون وسطی و در اروپای غربی و مرکزی رواج پیدا کرد و تحت تأثیر سبک رومی می باشد. در قرن 12 از فرانسه آغاز شد و تا قرن 16 به این نام شهرت یافت. تا قبل از این دوره معماری جنبه ی کاربردی داشت و بعد از آن به زیبایی توجه بیشتری شد. تمام ابعاد و جنبه های زندگی در جهت خداوند و برای خداوند تعریف می شد.

این الگو در معماری آن دوران خود را به صورت فلش های رو به بالا ( به سمت خداوند ) نشان داده است. ساختمان هایی را به وجود آورد که نسبت به سبک های معماری پیش از خود بلندتر و سبک تر بودند و بسیار خودنمایی می کردند. مهم ترین ویژگی این سبک طاق های نوک تیزی بود که بیشتر برای ساختن کلیساها از آن استفاده می شد. این سبک در کلیسای جامع، قلعه های اروپایی قرون وسطی، شهرداری ها، مناطق مسکونی راهب یا راهبه ها و خوابگاه های قرون وسطی به وفور دیده می شود.  

مشخصه های سبک گوتیک:

از ویژگی‌های این سبک قوس‌ها و طاق‌های نوک تیز، ستون‌های باریک، پشت بند (شمشیری)، قوس جناغی (دنده‌دار)، اِلمان‌های تیز و مثلثی، مناره‌های مارپیچ و ستون‌های اصلی قوسی شکل می‌باشند.

سبک معماری گوتیک (Gothic) که از قرن 12 تا 16 میلادی در اروپا رواج داشت، به عنوان یکی از دوره‌های برجسته و تأثیرگذار در تاریخ معماری شناخته می‌شود. این سبک به ویژه در طراحی کلیساها و ساختمان‌های مذهبی مشهود است. در زیر به برخی از مشخصه‌های بارز معماری گوتیک اشاره می‌شود:

1. قوس‌های نوک‌دار: استفاده از قوس‌های نوک‌دار که به ساختمان‌ها ارتفاع بیشتری می‌بخشد و احساس سبکی و بلندی را ایجاد می‌کند.
2. پنجره‌های بزرگ با شیشه‌های رنگی: پنجره‌های بزرگ و بلند که معمولاً با شیشه‌های رنگی تزئین شده‌اند و نور طبیعی را به داخل ساختمان‌ها می‌آورند.
3. دستگاه‌های پرواز (Flying Buttresses): استفاده از دستگاه‌های پرواز برای حمایت از دیوارهای بلند و نازک، که به ساختمان‌ها اجازه می‌دهد تا ارتفاع بیشتری داشته باشند.
4. گنبدهای بلند و باریک: طراحی گنبدها به گونه‌ای است که به سمت بالا کشیده می‌شوند و احساس بلندی و علو را به وجود می‌آورند.
5. جزئیات تزئینی پیچیده: استفاده از جزئیات تزئینی بسیار پیچیده، شامل مجسمه‌ها، نقوش گیاهی و داستان‌های مذهبی بر روی دیوارها، درها و سرستون‌ها.
6. توجه به نور و فضا: طراحی داخلی به گونه‌ای است که نور طبیعی به طور مؤثری وارد فضا می‌شود و احساس فضایی وسیع و روشن را ایجاد می‌کند.
7. طرح صلیبی شکل: مانند سبک رمانسک، بسیاری از کلیساهای گوتیک نیز دارای طرح صلیبی هستند، اما با جزئیات بیشتری.
8. استفاده از مصالح متنوع: در این سبک از مصالح مختلفی مانند سنگ، آجر و چوب استفاده می‌شود، و معمولاً تلاش می‌شود تا مواد محلی مورد استفاده قرار گیرند.
9. برج‌ها و مناره‌ها: برج‌ها و مناره‌های بلند که به عنوان نمادهای مذهبی و همچنین برای زیبایی بیشتر طراحی شده‌اند.
10. طراحی متقارن: طراحی ساختمان‌ها به گونه‌ای است که تقارن در آن‌ها رعایت می‌شود، که باعث ایجاد حس هماهنگی و تعادل می‌شود.

این ویژگی‌ها باعث شده‌اند که معماری گوتیک به عنوان یکی از زیباترین و متنوع‌ترین دوره‌های معماری در تاریخ شناخته شود و تأثیرات آن بر هنر و معماری بعدی همچنان مشهود باشد.

بناهای معروف سبک گوتیک:

کلیسای نوتردام پاریس، کلیسای میلان، کلیسای وست مینستر در لندن و کلیسای جامع کلن در آلمان از بناهایی هستند که از سبک گوتیک در آن‌ها استفاده شده است.

5. معماری رنسانس (کلاسیک در ظاهری نو)

رنسانس به معنای نوزایی می باشد و یک جنبش فرهنگی مهمی بود که منجر به انقلاب علمی، اصلاحات مذهبی و پیشرفت هنری در اروپا شد. این سبک احیای معماری روم و یونان و احیای معماری پانتئون و پارتنون می باشد. شروع این سبک را در دهه چهاردهم در شمال ایتالیا می دانند و خاستگاه رنسانس شهر فلورانس می باشد. در قرن پانزدهم میلادی شمال اروپا را نیز فرا گرفت. از ایتالیا شروع شد و در عرض سه قرن در سراسر اروپا انتشار یافت و در انگستان به پایان رسید.

در دوره رنسانس معمارها یاد می گیرند روی صفحه دو بعدی تصویر سه بعدی طراحی کنند که عمق آن دیده شود. این سبک با رعایت قوانین کلاسیک یونانی ها در هنر، به سبک معماری آن‌ها ظاهری نو بخشید و به آن جانی دوباره داد. معماری رنسانس تناسبات معماری کلاسیک را حفظ کرد اما به طور قابل توجهی به آن زیبایی بخشید. این سبک شکل پیچیده تر و زیباتر معماری کلاسیک می باشد.

 مشخصه های سبک رنسانس:

ستون‌هایی به شکل معماری کلاسیک، سنگ‌فرش‌ها و گنبدها از مشخصه این سبک هستند. و در اروپا معماری مناره‌های مخروطی شکل جای خود را به قوس‌های کلاسیک و طاق‌های گنبدی دادند.

سبک معماری رنسانس (Renaissance) که در قرن 14 تا 17 میلادی در اروپا به ویژه در ایتالیا شکل گرفت، به عنوان یک دوره تحول و احیای هنر و علم شناخته می‌شود. این سبک به شدت تحت تأثیر فرهنگ کلاسیک یونان و روم باستان قرار داشت و مشخصه‌های بارزی دارد که در زیر به آن‌ها اشاره می‌شود:

1. احیای عناصر کلاسیک: استفاده از عناصر معماری کلاسیک مانند ستون‌ها، طاق‌ها، و گنبدها. این عناصر معمولاً با طراحی‌های جدید و نوآورانه ترکیب می‌شوند.
2. تقارن و تعادل: طراحی ساختمان‌ها به گونه‌ای است که تقارن و تعادل در آن‌ها رعایت شده و به فضایی هماهنگ و منظم دست یابند.
3. فضاهای باز و نور: توجه به نور طبیعی و ایجاد فضاهای باز و وسیع، با پنجره‌های بزرگ که نور را به داخل ساختمان می‌آورد.
4. گنبدها: استفاده از گنبدها به عنوان عنصر مرکزی در طراحی، که نمادی از آسمان و الهیات است. معروف‌ترین نمونه آن گنبد کلیسای سانتا ماریا دل فیوره در فلورانس است.
5. تزئینات هنری: استفاده از نقاشی‌ها، مجسمه‌ها و تزئینات هنری که به زیبایی بنا افزوده و احساسات انسانی را منتقل می‌کنند.
6. استفاده از مواد با کیفیت: مصالحی مانند سنگ مرمر، آجر و گچ که به کیفیت و زیبایی بنا کمک می‌کنند.
7. طراحی داخلی: توجه به طراحی داخلی و استفاده از مبلمان و تزئینات هنری که فضایی دلپذیر و راحت ایجاد می‌کنند.
8. توجه به انسان: در معماری رنسانس، انسان به عنوان مرکز توجه قرار دارد و فضاها به گونه‌ای طراحی می‌شوند که نیازهای انسانی را برآورده کنند.
9. نقش طبیعت: استفاده از عناصر طبیعی در طراحی، مانند باغ‌ها و حیاط‌های داخلی که ارتباط انسان با طبیعت را تقویت می‌کند.
10. نوآوری در ساختار: استفاده از تکنیک‌های نوین ساخت و ساز، مانند قوس‌های بزرگ و سازه‌های پیچیده که امکان ایجاد فضاهای جدید را فراهم می‌آورد.

این ویژگی‌ها باعث شده‌اند که سبک رنسانس به عنوان یکی از دوره‌های مهم تاریخ معماری شناخته شود و تأثیر عمیقی بر هنر و معماری دوره‌های بعدی بگذارد.

 بناهای معروف سبک رنسانس:

کلیسای جامع فلورانس، موزه لوور پاریس و کلیسای سن پیتر در رم از مهم ترین بناها به سبک رنسانس هستند.  

6. معماری باروک (تزئیناتی خیره‌کننده)

از اواخر قرن شانزدهم در ایتالیا آغاز شد و تا اواخر قرن 18در اروپا بسیار شکوفا شد و سپس در آمریکای مرکزی و جنوبی مورد توجه قرار گرفت. سبک باروک توسط کلیسای کاتولیک پدید آمد که تا حدودی نمایانگر موضع کلیسا بعد از رنسانس بود تا چهره ی قبلی خود را اصلاح کند. آزادی در طراحی، شمار زیاد شکل ها و در هم آمیختگی آن ها از ویژگی های این سبک می باشد. تمرکز اصلی این طرح بر روی جنبه های ظاهری و تزئینی بود. بیش از هر دوره ی دیگری اِلمان های تزئینی ساختمان را به شکل کاملاً دقیق و با جزئیاتی استادانه به نمایش می گذاشت.

ساختمان‌هایی که از این سبک پیروی می کردند با جزئیات بسیار زیاد و پر زرق و برق خود چشم هر بیننده ای را به خود خیره می کردند. شیوه باروک آمیزه ای از مادی گرایی و معنویت است. ایجاد فضاهای مفید و ایجاد فضاهایی که امکان تفکر را فراهم کند، دو هدف معماری باروک بودند. استفاده از فواره ها و آب نماها در معماری باروک بسیار متداول بوده است.  

مشخصه های سبک باروک:

از مشخصات این سبک فضاهای منحنی و استفاده از تزئینات بسیار زیاد و خیره‌کننده، نقاشی‌هایی که بر روی سقف کشیده می‌شد و بهره بردن از نور و نورپردازی به شکلی نمایشی می‌باشد.

سبک معماری باروک (Baroque) که از اوایل قرن 17 تا اواسط قرن 18 میلادی رواج داشت، به عنوان یکی از دوره‌های برجسته و تأثیرگذار در تاریخ معماری شناخته می‌شود. این سبک به ویژه در اروپا و به ویژه در کشورهای کاتولیک مانند ایتالیا و فرانسه رایج بود. در زیر به برخی از مشخصه‌های بارز معماری باروک اشاره می‌شود:

1. حرکت و دینامیک: طراحی باروک به گونه‌ای است که حس حرکت و دینامیک را به بیننده منتقل می‌کند. این امر با استفاده از خطوط منحنی و فرم‌های غیرمتعارف ایجاد می‌شود.
2. تزئینات فراوان: استفاده از تزئینات غنی و پیچیده، شامل مجسمه‌ها، نقوش گیاهی، گچبری‌ها و رنگ‌های زنده. این تزئینات به فضاهای داخلی و خارجی ساختمان‌ها افزوده می‌شود.
3. نور و سایه: بازی با نور و سایه یکی از ویژگی‌های بارز سبک باروک است. معماران با استفاده از پنجره‌های بزرگ و نورپردازی مناسب، فضایی با احساس عمق و بعد ایجاد می‌کنند.
4. فضاهای بزرگ و باز: طراحی فضاهای داخلی به گونه‌ای است که احساس وسعت و بزرگی را به وجود می‌آورد. این فضاها معمولاً با سقف‌های بلند و قوس‌های بزرگ همراه هستند.
5. تقارن و عدم تقارن: در حالی که بسیاری از طراحی‌های باروک دارای تقارن هستند، اما برخی از عناصر طراحی به طور عمدی عدم تقارن دارند تا حس حرکت و تنوع را القا کنند.
6. استفاده از مواد لوکس: مصالحی مانند مرمر، چوب‌های گران‌قیمت و طلاکاری برای تزئین ساختمان‌ها به کار می‌رود.
7. عناصر نمایشی: استفاده از عناصر نمایشی مانند پلکان‌های بزرگ، ورودی‌های باشکوه و نمای‌های پرجزئیات که توجه بیننده را جلب می‌کند.
8. گنبدهای بزرگ: گنبدهای بزرگ و تزئین‌شده که معمولاً در کلیساها و ساختمان‌های عمومی به کار می‌روند، یکی از ویژگی‌های بارز سبک باروک هستند.
9. توجه به جزئیات: جزئیات دقیق در طراحی، از جمله سرستون‌ها، نرده‌ها و تزئینات دیواری، که هر کدام به زیبایی و شکوه ساختمان افزوده می‌شود.
10. هارمونی بین هنرهای مختلف: در معماری باروک، هنرمندان سعی می‌کنند تا هنرهای مختلف مانند نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری را با هم ترکیب کنند تا یک اثر هنری یکپارچه ایجاد کنند.

این ویژگی‌ها باعث شده‌اند که معماری باروک به عنوان یکی از دوره‌های زیبا و تأثیرگذار در تاریخ هنر و معماری شناخته شود و تأثیرات آن بر هنرهای بعدی نیز مشهود باشد.

بناهای معروف سبک باروک:

کاخ ورسای در فرانسه، فواره تروی در رم و کلیسای جامع سنت پل در لندن نمونه هایی از این نوع سبک معماری هستند.

7. معماری نئوکلاسیک (پیروی از سبک کلاسیک)  

سبک نئوکلاسیک از نیمه دوم قرن هجدهم تا نیمه دوم قرن نوزدهم میلادی در اروپا رواج داشت. این سبک هم همانند رنسانس از معماری کلاسیک یونان و روم پیروی می کرد با این تفاوت که عینا از قوانین و تناسبات معماری کلاسیک بهره می برد. این سبک در واقع اجرای معماری کلاسیک بر روی امکانات مدرن می باشد. این سبک با دوره باروک همزمان شد و بعد از معماری کلاسیک به وجود آمده است. در بناهای معاصر به عنوان معماری سبک جدید شناخته می شود. در این سبک نمای بیرونی کلاسیک ساختمان حفظ می شود اما داخل ساختمان با اِلمان های مدرن تزئین می گردد.

این سبک در زمان ناصرالدین شاه در نیمه دوم قرن نوزدهم میلادی معماری ایران را تحت تأثیر خود قرار داد. در دوران قاجاریه به آن معماری فرنگی اطلاق می شد. در زمان قاجاریه عمدتاً برای طراحی کاخ های اشراف و امرا مورد استفاده قرار می گرفت. اما در دوره پهلوی از آن برای ساختمان ها در بدنه شهری و بناهای حکومتی، اداری و خدماتی مانند استانداری ها، شهرداری ها و هتل ها به کار برده شد و در نتیجه ابعاد ساختمان ها بزرگ تر و وسیع تر از دوره قبل بودند.

مشخصه های سبک نئوکلاسیک:

ویژگی‌های این سبک ستون‌ها، سنگ‌فرش‌ها و گنبدهایی است که بسیار زیاد از معماری اصلی خود پیروی می‌کنند.

سبک نئوکلاسیک (Neoclassicism) که از اواخر قرن 18 تا اوایل قرن 19 میلادی رواج داشت، به عنوان واکنشی به سبک باروک و روکوکو شناخته می‌شود و به احیای اصول و عناصر معماری کلاسیک یونان و روم باستان می‌پردازد. در زیر به برخی از مشخصه‌های بارز سبک نئوکلاسیک اشاره می‌شود:

1. سادگی و تقارن: طراحی‌های نئوکلاسیک معمولاً ساده و متقارن هستند. این سبک به دنبال زیبایی در سادگی و نظم است و از تزئینات پیچیده و شلوغی پرهیز می‌کند.
2. استفاده از عناصر کلاسیک: نئوکلاسیک‌ها به طور گسترده‌ای از عناصر معماری کلاسیک مانند ستون‌ها، سرستون‌ها، و گنبدها استفاده می‌کنند. این عناصر معمولاً به صورت ساده و بدون تزئینات اضافه طراحی می‌شوند.
3. رنگ‌های ملایم: رنگ‌های استفاده شده در معماری نئوکلاسیک معمولاً ملایم و طبیعی هستند، با تمرکز بر رنگ‌های سفید، کرم و خاکستری.
4. فضاهای باز و روشن: طراحی فضاهای داخلی به گونه‌ای است که احساس آزادی و روشنایی را القا می‌کند. پنجره‌های بزرگ و نور طبیعی نقش مهمی در این طراحی دارند.
5. توجه به تناسبات: در معماری نئوکلاسیک، توجه زیادی به تناسبات و مقیاس‌ها وجود دارد. معماران سعی می‌کنند تا نسبت‌ها را به گونه‌ای طراحی کنند که حس تعادل و هماهنگی را ایجاد کند.
6. عناصر نمایشی محدود: برخلاف باروک، در نئوکلاسیک از عناصر نمایشی محدود استفاده می‌شود. تزئینات معمولاً به حداقل می‌رسند و بیشتر بر روی کیفیت مصالح تأکید می‌شود.
7. مفاهیم اخلاقی و فرهنگی: نئوکلاسیک‌ها معمولاً مفاهیم اخلاقی، فرهنگی و تاریخی را در آثار خود منعکس می‌کنند و به ارزش‌های انسانی و عقلانی توجه دارند.
8. استفاده از مجسمه‌سازی: مجسمه‌های کلاسیک و نمایشی در فضاهای عمومی و خصوصی به کار گرفته می‌شوند تا زیبایی و شکوه بیشتری به فضا ببخشند.
9. تأکید بر خط افق: در طراحی‌های نئوکلاسیک، خط افق و افقی بودن ساختمان‌ها مورد توجه قرار دارد که حس ثبات و استحکام را منتقل می‌کند.
10. تأثیرات تاریخی: این سبک تحت تأثیر تاریخ‌نگاری، فلسفه و هنرهای دیگر قرار دارد و معماران سعی دارند تا از این تأثیرات برای خلق آثار خود استفاده کنند.

این ویژگی‌ها باعث شده‌اند که سبک نئوکلاسیک به عنوان یک دوره مهم در تاریخ معماری شناخته شود و تأثیرات آن بر هنرهای بعدی نیز مشهود باشد.

بناهای معروف سبک نئوکلاسیک:

کاخ سفید در واشنگتن دی سی، موزه ارمیتاژ در سن پترزبورگ و دروازه برندنبرگ در برلین از نمونه های بارز معماری نئوکلاسیک هستند.

8. معماری هنر نو (استفاده از اشکال طبیعت و گیاهان)

این سبک از معماری بیشتر از اشکال طبیعت و گیاهان ایده می گرفت. هنر نو از فرم ها و ساختارهای طبیعی به ویژه خطوط منحنی و مواج گل ها و گیاهان متاثر بود. معماران این سبک از مصالح مدرن مانند چدن، آهن، فولاد و بتن استفاده می کردند ولی ظاهر کلی و جزئیات ساختمان را با تزیینات فرم های طبیعی و گیاهی شکل می دادند. انحنا و خمیدگی از ویژگی های این سبک معماری بود. معماری هنر نو عمر کوتاهی داشت و در این مدت کوتاه پاریس از این سبک بسیار استفاده کرد.

مشخصه های سبک هنر نو:

خطوط خمیده و استفاده تزئینی از اشکالی شبیه گیاهان از مشخصه‌های این سبک بودند.

سبک معماری هنر نو (Art Nouveau) که در اواخر قرن 19 و اوایل قرن 20 میلادی رواج داشت، به عنوان یک واکنش به سبک‌های تاریخی و کلاسیک شناخته می‌شود و به دنبال ایجاد زبانی جدید در طراحی و هنر بود. این سبک به ویژه بر روی فرم‌های طبیعی و ارگانیک تأکید دارد. در زیر به برخی از مشخصه‌های بارز سبک معماری هنر نو اشاره می‌شود:

1. خطوط منحنی و ارگانیک: یکی از ویژگی‌های اصلی هنر نو استفاده از خطوط منحنی و فرم‌های ارگانیک است. این خطوط معمولاً شبیه به اشکال طبیعی مانند گیاهان و گل‌ها هستند.
2. تزئینات غنی: هنر نو به تزئینات پیچیده و زیبا توجه دارد. این تزئینات معمولاً شامل الگوهای گیاهی، گل‌ها و اشکال طبیعی است که در طراحی نماها، درها و پنجره‌ها به کار می‌روند.
3. استفاده از شیشه: شیشه‌های رنگی و حکاکی شده در طراحی‌های هنر نو بسیار رایج هستند. این شیشه‌ها معمولاً برای ایجاد نورپردازی زیبا و تأثیر بصری استفاده می‌شوند.
4. توجه به جزئیات: در این سبک، توجه به جزئیات بسیار مهم است. معماران و طراحان سعی می‌کنند تا هر جزء از ساختمان را با دقت طراحی کنند تا هماهنگی و زیبایی کلی حفظ شود.
5. استفاده از مصالح جدید: هنر نو به استفاده از مصالح جدید مانند آهن و شیشه توجه دارد. این مواد به معماران اجازه می‌دهند تا فرم‌های جدید و خلاقانه‌ای را ایجاد کنند.
6. تأکید بر طبیعت: طراحی‌های هنر نو به شدت تحت تأثیر طبیعت قرار دارند. اشکال طبیعی، الگوهای گیاهی و عناصر طبیعی در بسیاری از آثار این سبک مشاهده می‌شود.
7. طراحی یکپارچه: در معماری هنر نو، تلاش می‌شود تا طراحی داخلی و خارجی ساختمان به صورت یکپارچه انجام شود. این به معنای هماهنگی بین عناصر معماری، مبلمان و تزئینات است.
8. استفاده از نمادگرایی: بسیاری از آثار هنر نو دارای نمادگرایی هستند و معانی عمیق‌تری را منتقل می‌کنند. این نمادها معمولاً از طبیعت یا فرهنگ‌های مختلف الهام گرفته شده‌اند.
9. عدم تقارن: برخلاف سبک‌های کلاسیک که بر تقارن تأکید دارند، در هنر نو عدم تقارن و فرم‌های غیرمتعارف بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد.
10. تأثیرات فرهنگی: هنر نو تحت تأثیر فرهنگ‌ها و سبک‌های مختلف قرار دارد، از جمله ژاپنی، گوتیک و رمانتیک، که این تنوع باعث غنای این سبک می‌شود.

این ویژگی‌ها باعث شدند که سبک هنر نو به عنوان یک دوره مهم در تاریخ معماری و طراحی شناخته شود و تأثیرات آن بر هنرهای بعدی نیز مشهود باشد.

بناهای معروف سبک هنرنو:

موزه اورتا در بروکسل، ورودی متروی پاریس و ساختمان لاویروت در پاریس از مهم ترین بناهایی هستند که از سبک معماری هنر نو بهره برده اند.

9. معماری آرت دکو (نقوش هندسی زیاد و رنگ‌های زنده)

شناسه این سبک به کارگیری اشکال هندسی دقیق و رنگ های روشن است و آمیخته ای از نوگرایی و طراحی های زینتی و گرانبها می باشد. تمام زرق و برق، شکوه و جلال معماری قرن بیستم به سبک معماری آرت دکو یا معماری تزئینی برمی گردد. این سبک با عناصر گران قیمت خود، بسیار جذاب، تا حدی ساده اما بسیار شیک ظاهر می شود. این سبک بسیار گران قیمت بود و به همین دلیل کمرنگ شد.

مشخصه های سبک آرت دکو:

استفاده از کروم در نما، استفاده زیاد از نقوش هندسی و رنگ‌های زنده از مهم‌ترین ویژگی‌های سبک آرت دکو می‌باشند.

سبک معماری آرت دکو (Art Deco) که در دهه‌های 1920 و 1930 میلادی به اوج خود رسید، به عنوان یک حرکت هنری و طراحی شناخته می‌شود که در بسیاری از زمینه‌ها از جمله معماری، طراحی داخلی، مد و هنرهای تجسمی تأثیرگذار بود. این سبک به‌ویژه به دلیل استفاده از فرم‌های هندسی، رنگ‌های زنده و تزئینات زیبا شناخته می‌شود. در زیر به برخی از مشخصه‌های بارز سبک معماری آرت دکو اشاره می‌شود:

1. استفاده از فرم‌های هندسی: آرت دکو به استفاده از اشکال هندسی و خطوط صاف و زاویه‌دار تأکید دارد. این اشکال معمولاً به صورت متقارن و منظم طراحی می‌شوند.
2. تزئینات غنی: این سبک با تزئینات پر زرق و برق و الگوهای پیچیده شناخته می‌شود. طراحی‌های داخلی و خارجی معمولاً شامل جزئیات تزئینی مانند نقوش، مجسمه‌ها و الگوهای گل‌دار است.
3. رنگ‌های زنده: آرت دکو به استفاده از رنگ‌های شاداب و زنده توجه دارد. رنگ‌هایی مانند طلایی، نقره‌ای، قرمز، آبی و سبز در طراحی‌های این سبک بسیار رایج است.
4. استفاده از مصالح مدرن: در معماری آرت دکو، استفاده از مصالح جدید مانند بتن، شیشه و فلزات (مانند استیل) مرسوم است. این مواد به معماران اجازه می‌دهد تا فرم‌های جدید و نوآورانه‌ای را ایجاد کنند.
5. تأثیرات فرهنگی: آرت دکو تحت تأثیر فرهنگ‌ها و سبک‌های مختلف قرار دارد، از جمله هنرهای باستانی مصر، هنرهای آفریقایی و فرهنگ‌های شرقی. این تنوع باعث غنای این سبک می‌شود.
6. طراحی یکپارچه: در آرت دکو، تلاش می‌شود تا طراحی داخلی و خارجی ساختمان به صورت یکپارچه انجام شود. این به معنای هماهنگی بین عناصر معماری، مبلمان و تزئینات است.
7. استفاده از نورپردازی: نورپردازی در آرت دکو نقش مهمی دارد. استفاده از چراغ‌های زیبا و طراحی‌های نورانی برای ایجاد جلوه‌های بصری جذاب رایج است.
8. عدم تقارن با تأکید بر هندسه: اگرچه آرت دکو ممکن است عدم تقارن را بپذیرد، اما این عدم تقارن معمولاً با فرم‌های هندسی متعادل همراه است.
9. تأکید بر سرعت و حرکت: این سبک به نوعی نشان‌دهنده دوران مدرنیته و پیشرفت‌های صنعتی است. بنابراین، فرم‌ها و طراحی‌ها معمولاً حس حرکت و سرعت را منتقل می‌کنند.
10. معماری بلند: بسیاری از ساختمان‌های آرت دکو به صورت بلند طراحی شده‌اند، با نمای برجسته و مشخصات عمودی که به آن‌ها ظاهری قدرتمند می‌دهد.

این ویژگی‌ها باعث شدند که سبک آرت دکو به عنوان یک دوره مهم در تاریخ معماری و طراحی شناخته شود و تأثیرات آن بر هنرهای بعدی نیز مشهود باشد.

بناهای معروف سبک آت دکو:

ساختمان کرایسلر و ساختمان امپایر استیت از مهم ترین بناها به سبک آرت دکو هستند.

10. معماری مدرن (ساختارهای مستطیل شکل)  

این سبک از نوع مینیمالیستی می باشد که تاکید خاصی بر ظاهر تزئینی ندارد. بر این اصل استوار است که طراحی و فرم باید تابع عملکرد باشند. شکل ها و ساختار های مستطیلی و مکعبی و همینطور پنجره های بزرگ در این مدل از معماری به وفور دیده می شوند. ساختمان ها در این سبک دوستدار محیط زیست می باشند و در کاهش مصرف انرژی نقش بسزایی دارند. سقف های مسطح، خطوط صاف و استفاده از مصالح مدرن به زیبایی این ساختمان ها افزوده است.

برخی از ساختمان هایی که به سبک مدرن ساخته می شوند نمایی کاملا شیشه ای دارند. این نشان دهنده ی این است که میان فضای داخلی خانه و فضای بیرونی ارتباط تنگاتنگی وجود دارد. فضای خانه بسیار روشن و دلباز است. یکی از ویژگی های این سبک دوری از هرج و مرج و شلوغی است. سادگی و بی آلایشی در این خانه ها کاملا مشهود است.

 مشخصه های سبک مدرن:

شکل کلی ساده و بدون تزئینات خاص، ساختار مستطیل شکل و استفاده از ساختارهای مکعبی از ویژگی‌های بارز این سبک معماری می‌باشند.

سبک معماری مدرن که در اوایل قرن بیستم به وجود آمد، به عنوان یک حرکت هنری و طراحی شناخته می‌شود که بر اساس اصول جدیدی از طراحی و ساخت بناها شکل گرفت. این سبک با تأکید بر سادگی، کارایی و استفاده از تکنولوژی‌های نوین، تأثیرات عمیقی بر معماری معاصر گذاشت. در زیر به برخی از مشخصه‌های بارز سبک معماری مدرن اشاره می‌شود:

1. سادگی و عدم تزئینات: یکی از ویژگی‌های اصلی معماری مدرن، حذف تزئینات اضافی و تأکید بر سادگی است. طراحی‌ها معمولاً با خطوط صاف و اشکال هندسی ساده انجام می‌شوند.
2. استفاده از مصالح جدید: معماری مدرن به استفاده از مصالح صنعتی و جدید مانند بتن، شیشه و فولاد توجه دارد. این مواد به معماران اجازه می‌دهند تا فرم‌های نوآورانه و کارآمدتری را طراحی کنند.
3. نور طبیعی: در طراحی ساختمان‌ها، تأکید بر استفاده از نور طبیعی به عنوان یک عنصر کلیدی وجود دارد. پنجره‌های بزرگ و بازشوها برای ورود نور طبیعی به داخل فضاها معمولاً استفاده می‌شوند.
4. فضاهای باز و انعطاف‌پذیر: معماری مدرن معمولاً به طراحی فضاهای باز و انعطاف‌پذیر توجه دارد که امکان استفاده چندمنظوره را فراهم می‌کند. این فضاها معمولاً بدون دیوارهای جداکننده زیاد طراحی می‌شوند.
5. همگام با طبیعت: در بسیاری از پروژه‌های معماری مدرن، تلاش می‌شود تا ساختمان‌ها با محیط زیست هماهنگ شوند. این شامل استفاده از طراحی‌های پایدار و مواد طبیعی است.
6. توجه به عملکرد: در معماری مدرن، عملکرد و کارایی ساختمان‌ها در اولویت قرار دارد. طراحی‌ها باید نیازهای کاربران را برآورده کنند و فضای مناسبی برای فعالیت‌های مختلف فراهم کنند.
7. خطوط افقی و عمودی: استفاده از خطوط افقی و عمودی در طراحی ساختمان‌ها رایج است. این خطوط به ایجاد حس تعادل و ثبات کمک می‌کنند.
8. تأکید بر تکنولوژی: معماری مدرن به پیشرفت‌های تکنولوژیکی توجه دارد و سعی می‌کند از فناوری‌های جدید در ساخت و طراحی استفاده کند.
9. تجربه فضایی: در این سبک، تجربه فضایی کاربران در نظر گرفته می‌شود. طراحی‌ها باید فضایی دلپذیر و کاربرپسند ایجاد کنند.
10. تنوع فرم‌ها: اگرچه سادگی یکی از ویژگی‌های اصلی است، اما معماران مدرن همچنین از فرم‌های غیرمعمول و نوآورانه نیز استفاده می‌کنند تا ساختمان‌ها را متمایز کنند.

این ویژگی‌ها باعث شدند که سبک معماری مدرن به عنوان یک دوره مهم در تاریخ معماری شناخته شود و تأثیرات آن بر هنرهای بعدی نیز مشهود باشد.

بناهای سبک مدرن:

ساختمان شهرداری بوستون، باربیکن در لندن، فالینگواتر یا خانه آبشار در پنسیلوانیا از مهم ترین نقاطی هستند که می توانید سبک معماری مدرن را مشاهده کنید.

11. معماری‌ های‌تک (وجود لوله‌ها و سایر تجهیزات در بخش بیرونی ساختمان)

معماری های‌تک یا تکنولوژی پیشرفته، عناصر پیشرفته تکنولوژی و صنعت را با هم ترکیب کرد. معماری های‌تک سبکی از معماری است که تمامی تجهیزات و ابزار پیشرفته ای که قبلاً در درون ساختمان بودند را بیرون کشید و به ظاهر بیرونی ساختمان منتقل کرد و در درون سازه هم فرم های انعطاف پذیری را قرار داد. این دوره به عنوان پلی بین مدرنیسم و پست مدرنیسم عمل می کند. ساختمان ها در این سبک بیشتر در اروپا و شمال آمریکا ساخته شدند.

مشخصه های سبک های تک:

وجود لوله‌ها و سایر تجهیزات در بخش بیرونی ساختمان و نورپردازی بسیار زیاد از مشخصه‌های سبک های‌تک می باشد.

سبک معماری های‌تک (High-Tech Architecture) به عنوان یک جنبش معاصر در معماری، در دهه 1970 و 1980 میلادی شکل گرفت و بر استفاده از فناوری و مصالح صنعتی در طراحی بناها تأکید دارد. این سبک به دنبال ایجاد فضایی کارآمد و مدرن است و مشخصه‌های خاصی دارد که در زیر به آن‌ها اشاره می‌شود:

1. استفاده از فناوری‌های نوین: یکی از ویژگی‌های بارز های‌تک، به کارگیری فناوری‌های پیشرفته در طراحی و ساخت بناهاست. این شامل سیستم‌های هوشمند، انرژی‌های تجدیدپذیر و تکنولوژی‌های نوین ساختمانی می‌شود.
2. نمایان بودن سازه: در معماری های‌تک، عناصر سازه‌ای معمولاً به صورت نمایان طراحی می‌شوند. این بدان معناست که ستون‌ها، تیرها و دیگر اجزای سازه‌ای به وضوح قابل مشاهده هستند و به عنوان بخشی از زیبایی‌شناسی ساختمان محسوب می‌شوند.
3. استفاده از مصالح صنعتی: این سبک بر استفاده از مصالح مدرن و صنعتی مانند فولاد، شیشه و بتن تأکید دارد. این مواد به معماران اجازه می‌دهند تا فرم‌های نوآورانه و کارآمدی را ایجاد کنند.
4. طراحی انعطاف‌پذیر: فضاهای طراحی شده در سبک های‌تک معمولاً انعطاف‌پذیر هستند و قابلیت تغییر کاربری دارند. این ویژگی به کاربران امکان می‌دهد تا فضا را بر اساس نیازهای خود تنظیم کنند.
5. توجه به نور طبیعی: در طراحی ساختمان‌ها، تلاش می‌شود تا از نور طبیعی به بهترین شکل استفاده شود. پنجره‌های بزرگ و نمای شیشه‌ای برای ورود نور طبیعی به داخل فضاها معمولاً استفاده می‌شود.
6. تأکید بر عملکرد: معماری های‌تک به عملکرد و کارایی ساختمان‌ها توجه ویژه‌ای دارد. طراحی‌ها باید نیازهای کاربران را برآورده کنند و فضاهای مناسبی برای فعالیت‌های مختلف فراهم کنند.
7. طراحی پایدار: بسیاری از پروژه‌های های‌تک به جنبه‌های پایداری و حفاظت از محیط زیست توجه دارند. استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر و سیستم‌های مدیریت انرژی از جمله این موارد است.
8. استفاده از رنگ‌های روشن: در طراحی داخلی و خارجی، معمولاً از رنگ‌های روشن و زنده استفاده می‌شود تا حس مدرنیته و زندگی را منتقل کند.
9. تجربه فضایی: طراحی‌های های‌تک به تجربه فضایی کاربران توجه دارند و سعی می‌کنند فضایی دلپذیر و کاربرپسند ایجاد کنند.
10. تنوع فرم‌ها: اگرچه سادگی یکی از ویژگی‌های اصلی است، اما معماران های‌تک همچنین از فرم‌های غیرمعمول و نوآورانه استفاده می‌کنند تا ساختمان‌ها را متمایز کنند.

این ویژگی‌ها باعث شده‌اند که سبک معماری های‌تک به عنوان یک جنبش مهم در تاریخ معماری معاصر شناخته شود و تأثیرات آن بر طراحی ساختمان‌ها در سراسر جهان مشهود باشد.

بناهای معروف سبک های تک:

مرکز ملی هنر و فرهنگ ژرژ  پمپیدو در پاریس و بانک هنگ کنگ از نوع معماری های _تک هستند.

12. معماری پست مدرن (رنگ‌های شفاف و اشکال عجیب و غریب)

این نوع معماری پیرایش و تزئین را باز به میان می آورد و از رنگ های زرق و برق دار و آرایه های نامتجانس بهره می برد. این سبک تمامی ابعاد و جنبه های غیر قابل انعطاف سبک مدرن را تغییر داد و آن‌ها را به المان های انعطاف‌پذیر و زیباتر تبدیل کرد. به این سبک، معماری پاپ یا معماری مردمی هم می گویند. در برخی موارد این سبک از حس طنز و شوخ طبعی بهره می برد. نشانه هایی از سبک کلاسیک وجود دارند که تغییر زیادی یافته اند.

مشخصه های سبک پست مدرن:

رنگ های شفاف واشکالی عجیب و غیر معمول که گاهی اوقات نشانه هایی از سبک کلاسیک دارند از ویژگی های سبک پست مدرن می باشند.

بناهای معروف سبک پست مدرن:

ساختمان MI6 در لندن و ساختمان خدمات عمومی پرتلند به سبک معماری پست مدرن ساخته شده اند.   

13. معماری نئو فوتوریسم (اشکال هندسی قطعه قطعه یا پیچش‌های خیلی زیاد)

این سبک از ایتالیا از اوایل قرن بیستم سرچشمه گرفته است. آینده گرایی نو نام دیگر معماری نئو_فوتوریسم می باشد. این نوع معماری، زیبایی شناختی های سنتی و اولیه را نپذیرفته و روش های نوینی را مطرح کرده است. معماران مصمم بودند که از گذشته فاصله بگیرند و علاقمند به فناوری بودند. این سبک با بهره گیری از جدیدترین تکنولوژی ها و یک ذهن خلاق، مصالح و اجزای مختلف به گونه ای در کنار یکدیگر قرار می دهد که همه مرزهای تعریف شده معماری را جا به جا می کند.

این سبک از کاربرد خطوط افقی، اشکال مکعبی و هرمی اجتناب کرده و اشکالی را در نظر گرفته که نسبت به سبک های مدرن عجیب و غریب هستند. در چنین سبکی از معماری از اشکال بیضوی و خطوط مورب که نشانگر تغییر و تحرک هستند نسبت به خطوط افقی و عمودی استفاده شده است. ساختمان هایی که به طرز عجیبی پیچ خورده و قوس دار هستند و یا به زاویه ای تکیه داده اند که باورش برای هر بیننده ای سخت است از این سبک تبعیت می کنند.

 مشخصه های سبک نئو فوتوریسم:

اشکال هندسی قطعه قطعه یا پیچش های زیاد و غیرمعمول از ویژگی های سبک نئو_ فوتوریسم می باشد.

بناهای معروف سبک نئو فوتوریسم:

مرکز فرهنگی حیدر علی اف در آذربایجان، شهر هنرها و علوم در والنسیا و برج گرکین در لندن از نمونه های این سبک به شمار می آیند.

14. معماری ساختارشکن (اشکال سیال و ظاهری عجیب)

این سبک اصول و مبانی ساختارگرایی را به چالش می کشد. این سبک باید پاسخگوی بینش های آینده نگر و هم بینش های گذشته نگر باشد و هم باید همه سلایق در زمان حال را در نظر بگیرد. یک نوع سبک عجیب است. در این سبک عملکرد تابع تغییر شکل می شود برعکس مدرنیسم که فرم تابع عملکرد است.

معماران با استفاده از این سبک ساختمان ها را به گونه ای طراحی می کنند که انگار ساختمان در حال ذوب شدن می باشد. در طراحی موج دار ساختمان ها با سبک ساختار شکن محدودیت خاصی وجود ندارد. دیوارهایی که شیب دارند، سطوح کج و سایر اِلمان های کج وشیب دار همگی از اجزای این سبک معماری به شمار می روند. هرج و مرج و اشکال عجیبی که از این سبک پیروی می کنند کاملاً دقیق و برنامه ریزی شده است.

مشخصه های سبک ساختارشکن:

اشکال سیال با ظاهری عجیب که معمولا با متریال هایی نور را بازتاب می دهند از ویژگی های سبک ساختارشکن هستند.

بناهای معروف سبک ساختارشکن:

موزه گوگنهایم بیلبائو و موزه فرهنگ پاپ در سیاتل از مهمترین بناهایی هستند که به این سبک ساخته شده اند.

کلام آخر …

در انتخاب سبک معماری موقعیت جغرافیایی اولین نکته حائز اهمیت می باشد و باید ارزیابی شود. شرایط آب و هوایی نیز بر طرح مورد نظر تاثیرگذار است. بدیهی است که یک منطقه بارانی شرایط متفاوتی در مقایسه با یک منطقه آفتابی دارد.

مورد دیگری که در طراحی ساختمان تاثیر دارد فرهنگ بومی آن منطقه می باشد. به عنوان مثال در برخی از مناطق چین، ساخت و ساز فقط با رعایت قوانین فنگ شویی امکانپذیر است. برای طراحی مکان های تجاری نیز موقعیت ملک از لحاظ دسترسی و توان مالی منطقه بررسی می گردد.

نکته دیگری که باید در مورد سبک معماری مورد توجه قرار گیرد این است که معماری و طراحی داخلی ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر دارند. در واقع سبک معماری بدون دکوراسیون  داخلی معنای خود را از دست می دهند و این دو تکمیل کننده و مکمل هم می باشند. هر سبک معماری دارای دکوراسیون مخصوص به خود می باشد. بنابراین برای هر سبک معماری باید دکوراسیون مربوط به همان سبک انتخاب شود.

نکته بعدی این است که گاهی اوقات معماران و یا کارفرماها ترجیح می دهند که چند سبک معماری یا دکوراسیون داخلی را با هم ترکیب کنند و این به خلاقیت و سلیقه معمار یا کارفرما بستگی دارد که چه هدفی را دنبال می کند.

نکته آخر، گروه معماری آرکا به همراه نیروی متخصص خود آماده است که هر گونه سبک و دکوراسیون مورد علاقه شما را پیاده سازی نماید.